آثار اجتماعی و روانشناختی بیماری ویتیلیگو

ویتیلیگو بیماری نسبتاً شایع با میزان تقریبی شیوع 1-2% از جمعیت است.

30% از بیماران ویتیلیگو دارای سابقه خانوادگی هستند.

موارد ابتلای بیشتری از ویتیلیگو در زنان گزارش می‌شود. اما این اختلاف ناشی از جایگاه بالاتر زیبایی نزد این دسته از بیماران است.

ویتیلیگو ممکن است در هر سنی ظاهر شود، اما شروع آن معمولاً در افراد 10-30 ساله مشاهده شده است.

در ایران قریب به یک میلیون نفر بیمار ویتیلیگو زندگی می‌کنند.

از آنجا که ویتیلیگو بر شکل ظاهری فرد تأثیر می‌گذارد، آثار مختلف روانشناختی و اجتماعی مرتبط با آن وجود دارد.

سطح بالاتری از افسردگی و اضطراب اجتماعی در بیماران مبتلا به ویتیلیگو ناشی از برخوردهای غلط و ناآگاهی جامعه با این بیماران وجود دارد.

بیماران با ضایعات قابل مشاهده ویتیلیگو، پریشانی احساسی و جدایی از اجتماع بیشتری نسبت به بیماران با ضایعات پنهان تجربه می‌کنند.

بیماران با سن بالاتر كیفیت زندگی پایین‌تر و ناراحتی روانی و عاطفی بیشتری را تجربه می‌كنند.